Sunday, February 21, 2016

Art. Pa-art. Arte.

Who the died this week??? Tanung nya, tanung mo. "Yung feelings ko sayo." sambit ko sa mahinang boses. Pak! Pero kidding aside, two great writers died this week. I didn't go to work for two days because I got chills at 12 midnight after watching a movie titled Ang Diary ng Panget. I didn't die, apparently. Nasobrahan lang siguro sa JaDine kilig kaya kinabukasan inubo. So anung point nang comparison? Wala lang. Gusto ko lang i-mention. Para aware ka lang na two great beings died this week, para malaman mo lang na updated ako, para malaman mong wala pa rin akong silbi sa mundong 'to so hindi pa ko pwedeng pumanaw, para malaman mo lang na nakaka-frustrate kasi ngayon ko lang nalaman na may writer na Umberto Eco sa Literary World, para malaman mo lang na hinihiling ko na sana hindi lang ako yung taong hindi sya kilala. Para malaman mo lang na tanginang reaction ng katawan ko sa pagmomove on sayo. Nilagnat ako?! Para malaman mo lang na hindi ko alam kung reaction ba 'to na nagsasabing "'wag kang mag-move kasi mahal ka rin naman nya eh", o positive reaction lang ito ng katawan ko na "yes sa wakas you're getting there! keep it up". Hindi ko alam. Ang hirap mong basahin. Buti pa sila Umberto Eco at Harper Lee, considerate. At least sila binigyan nila ako, kaming nagmamahal sa kanila ng chance basahin sila, makilala sila in a form of books, essays, poems etc. Buti pa sila, naiintindihan nila yung need ng "something to hold on to". Hindi gaya mo na umaalis nalang ng basta basta ng wala man lang paiwan na kahit ano kundi sakit sa damdamin. Tang ina mo, wala kang alam sa art! Uh, teka, wait lang, panibagong post na nga pala ito. At hindi nga pala ako nagmumura. Kaya nga yata ako nagkasakit dahil sa dami nang mura naibulalas ko sa last post ko dito. Anyways, Art naman ang pagusapan natin this time. Art. Wow. Why? Art could be a form of love, di ba? This particular shit, with me writing while listening to Sugarfree's Kwarto could be a form of love. Shit, nakakaiyak yung Kwarto ng Sugarfree for some reason. Because love is not absolute. It doesn't bind on one. Alone. Wow shit what are you rumbling about, Vanessa? Ang dami mong sinasabi. Porke pumunta ka ng #ArtFairPhilippines2016 kahapon, may karapatan ka nang mag-figure of speech ng pangtungkol sa Art? Well, everybody deserves to breath art. Sa case ng Art Fair, 250 pesos. Sa case noon, libre lang. May pagkain pa. Pero iba na sa siguro ngayon...

Flashback flashback shing shing... 

Lumaki ako sa pamilyang mahilig sa art. Tunog yamanin no? Haha pero hindi. Hindi man nakapagtapos ng college ang mga magulang ko, yung Papa namin magaling sa aspeto ng kahit ano. Sya yung adviser namin sa mga decision makings, at least noon hehe. Isa na roon ang Art. Bachelor of Arts Major in Advertising ang kuya kong panganay, yung isa ko namang kuya Science Engineer ang kinuha pero may mata rin sa Art. Actually, sya talaga yung mas nag-excel (or kinaya yung demand na hinihingi para makagawa ng isang art) sa pagpipinta. High school ako nung nahilig sila sa pagpipinta sa pamamagitan ng pagsali sa mga art competition ng Petron, GSIS, Shell at iba pa. Bukod sa mga awayan, isa sa mga memorable experiences ng kabataan ko ang bonding naming magkakapatid. Nariyan ang isama nila ako sa mga exhibit. Cubao Expo, Megamall, Manila, CCP etc. Nilagay ko nalang na "etc" kasi hindi ko na maalala yung iba, or kung may iba pa nga ba akong napuntahan kasi never ko syang na-appreciate haha kasi naman yung utak ko nasa crush crush at pagaaral "kung paano gagawin ang isang assignment na hindi humihingi ng tulong sa mga kapatid" lang ng mga panahong yun. Never ako tumingin sa isang painting ng lagpas 45 seconds. Naalala ko yung nagkaroon ng exhibit yung isa kong kuya, college na ako ng mga panahong 'yon, manila area yung exhibit, malapit lang sa adamson so sinama ko yung mga classmates friends ko, hindi pa nagsisimula yung launch, nilantakan na agad namin yung pagkain. Isang incident with art pa was - kasama pa rin ang mga kaklase, naisipan naming pumasyal ng National Museum, nangangalahati na kami ng college nun so medyo cultured na pero mga balahura pa rin, napagtripan naming ire-enact yung painting ni Juan Luna na "Spolarium", with all our might. Mga balahura haha ganoon ako ka-walang hiya sa art. Nasa romance na pauso ng mills and boon at harlequin presents pa ang utak ko noon. Hanggang ngayon naman. Pero, isa sa mga masasayang experience yun kasi ngayon bawal na ang re-enactment or any sort sa loob ng national museum. Masasabi naming isa kami sa mga masuswerteng kabataan na nakaranas nang ganoong kalayaan kasama ang art. Hindi pa kasi masyadong uso ang social media noon, or at least yung mga likes. Ang sarap nga i-throwback ng i-throwback ng i-throw... "Hep! Okay, Iha. Kayo na, mga bwiset kayo. Now, can you move on with your shit?" That's Juan Luna right there. Lol. 

Bukod sa mga art projects from high school to college, one significant encounter ko sa art  ay ang pagsali ko sa isang painting competition nung gayakin ako ng isa kong kuya. Third year or fourth year college na siguro ako noon nang hamakin ko ang isang bagay na "doing it for passion" para sa karamihan pero wala lang sakin. If I'd really really really think about, masasabi kong isa sa mga biggest regrets of my life na hindi ko sya sineryoso ng bongga. Pero I remember I had the grandest idea back then, of what my painting would looked like, and of how I would do it. I was able to imagine it so clearly sa utak ko. But then I lacked the stroke and the will of an artist. Kahit alam ko, alam ng kapatid ko, na walang ka-chance chance mapansin yung gawa ko, pinasa pa rin namin. Actually, nakaka-proud ring magbitbit sa kamaynilaan ng isang canvass na may painting na kahit ako o si picasso hindi maintindihan kung ano haha

Art that requires drawings, paintings, and designs were never on my lists of shit. Kaya naman naghihimutok ang puso ko kapag pinapagawa ako ng mga design keme sa trabaho. Just no. Hindi po yan part ng job description ko. Feeling writer po ako. Hindi designer, hindi artist. Ibang klaseng art po yung nakukuha ko sa pagsusulat, thank you, ayoko nang hamakin pa ang pagpipinta. Tubol na shit po yan. Haha ayoko nang tumatae ako ng tubol. 

Pero na-"cultured" na ko, ika nga nila, ng samut saring experience ko (wow), ng ibang tao, ng environment, ng certain situations, ng social media, and I gradually learned to appreciate anything that breaths art made by others :) kahit pa halagang 150 yan with no food and with lots of konyo kids gaya ng art fair na nakaka-culture sa dami ng tao, go lang. 

Hindi po ito review pero feeling ko ibng iba na rin ang klase ng mga art ngayon compare sa mga nakikita ko sa mga exhibits na na-experience ko dati. Mas pasok sa panlasa ng millennials ang mga klase ng gawa ngayon. Feeling ko lang naman, yung iba kasi medyo gets ko na ang konsepto, dati kasi hindi talaga haha o baka marunong na talaga akong tumingin ng isang pinta. See for yourself below :) 























































Sunday, February 14, 2016

Tang ina thoughts for the soul

(Disclaimer: I don't owe anybody an explanation, lately naisip ko yan. Like why do I post so much? Putang ina, ano bang gain ko dito? Pero anyways, gusto ko lang malaman mo na marami kang mababasang putang ina dito, sa title palang di ba? So take it lightly okay? At medyo diskaril na naman ito sa pauso kong exploration posts keme. So read on.)


So, kumusta ang Valentine's mo, Vane? Ito ang bungad question ng mga ka-opisina ko pagpasok ng office kanina. Sabi ko, pinamanhid ko po yung buong katawan ko nung friday hanggang saturday para pagdating ng sunday 'pag nagbukas ako ng social media, wala na 'kong maramdaman na kahit ano sa mga pesteng putang inang sweet posts ng mga hinayupak na mga magsusyota na ang hilig hilig magpost ng mga selfie nila. Oo na, kayo na! Mga putang ina nyong lahat, sabi ko, sabay unfollow. Pero syempre sa utak ko lang yung pagmumura kasi I can't say it out loud. Pa-demure po ako sa personal. Hindi rin po ako bitter. Medyo lang. 


Last week was one hell of a week for me, yung eksena na sa kalagitnaan ng trabaho bigla nalang ako mapapatulala, spaced out na akala mo galing sa isang masalimuot na break up haha hindi ko kinakaya yung drama ko sa sarili ko kaya naman nung friday pauwi, habang nagaantay ng bus, nakapila sa gilid ng isang very romantic park sa may filinvest alabang, sabi ko,  "ayoko na, nakakapagod na, napakawalang silbi na nitong love shit na 'to sa buhay ko, hindi ko kailangan to, ayoko na. I need some hot air to regain that calmness within myself." sabay dausdos sa may pader. Charot. Pero shit, di ba? So naisipan kong bumili ng ticket for hot air balloon festival. Tinext ko yung kapatid at sister in law ko na gusto kong sumama sa kanila, unconsciously setting aside the fact na kinabukasan may mga nakalatag nang yaya from dear friends on the same day, hapon naman. Kahit na wala nang budget for such whim kasi late na naman ang pasahod ng gobyerno, push pa rin. Push pa rin kahit ang bungad ni ateng pa-friendly sa counter ay ganito nung sinabi kong, "ticket for hot air balloon po ate", "ilang po ma'am?", "isa po". "ay bakit magisa ka lang po ma'am? Kung nakita nyo lang po yung pila dito kahapon at ngayon, lahat po sila grupo ma'am", Napatigil ako, at sa isip ko, "putang ina mo ate wala kang pakialam. Wala kang alam! Leche ka, hindi kasama sa putang inang job description mo ang i-judge ako" pero dahil pa-demure ako, todo effort ako sa "ay hindi po, nahuli lang ako sa pagbili, kasama ko po yung mga blah blah blah" nakakasuka, I hate myself. And I hate explaining to my friends what I needed to do. Buti nalang they were so understanding sa dramang ginagawa ko sa sarili ko. Kahit may konting tampo, they meant good. We were supposed to hang out, watch a movie and make gala in luneta on that day, like some konyo shits. Sagot ko pa naman yung shovel para sa pagbabaon namin ng mga feelings sa mga lalaking crush namin na walang kwenta, mga paasa putang ina. Ilang weeks narin namin pinaguusapan yun, pero dahil talkies, talkie, talkshit ako, dinahilan ko nalang ang "I need this" shit. Buti nalang I have a very understanding best friends. We settled na susunod nalang ako kasi uuwi rin naman kami agad from Pampanga ng mga lunchtime. So off I go with their blessing :) 



Naka-Bridge of Spies pa ko bago kami umalis ng 1AM ng madaling araw ng saturday. Ang ganda nung pelikula, beh kasing ganda ng girlfriend ng putang inang crush ko. Charot. Pero seryoso, it was very gripping. Parang feelings ko lang sayo. Char ulit. Haaay, ano ba. Tang ina. Anyway, literal na pinagisang araw ko ang friday at saturday. Ang sarap. Ang sarap parusahan ang sarili. Ang sarap sa balat ng dampi ng madaling araw na hangin. Ang sarap sa puso ang maglabay. Ang sarap maranasan ng actual ang "chasing that sunrise", ng "time slows down" kasama si Clark, si Tolits, si Ate Carol, si Marvy. Ang sarap. Kung isang main character ako sa pelikula, ito ang part na nasa slow motion na ang eksena. Ito ang part na naranasan ko ang kabaitan ng writer at director sakin bilang isang main character sa pelikula. Ang sarap. Can I be like this forever, suspended in this slow motion of life, direk? Mga ganung drama shit. 


Ang dami naming kasabay. Ang haba ng pila ng mga tao sa bus terminal sa Pasay. Lahat papuntang Clark Pampanga. Mga 3:20am na kami nakasakay ng bus, thanks to ate carol na magaling sa chance passenger game. Sa sandaling 'yon, pinangarap ko ring maging magaling sa "chance", chance na maging tayo. Tang ina humahaba dahil sa mga putang inang banat na hindi naman nya naman mababasa. Parang puso ko lang, banat na banat na kakamahal sayo. Haha! Anyways, para kaming isang grupo na nagfifield trip lang the way passengers act on each other. May mga pasaherong piniling tumayo nalang kesa antayin yung next na bus na 4am pa dadating. Siguro mas matindi ang pinagdaanan at patuloy na pinagdadaanan nung mga piniling tumayo kesa sa drama ko sa buhay. Siguro yung mga piniling tumayo eh naexperience mahalin pero hindi rin naging okay ang naging kinalabasan. Kung ganoon lang din, mas okay narin pala na ako lang ang nagmamahal, at least hindi pa rin nawawalan ng common sense na "ateng, masakit sa paa ang tumayo ng 2 and half hours sa loob ng bus tapos madaling araw pa." Oo mas okay pa rin pala ako. Anung drama? Haha so okay. We chased that sunrise, alright. Dumating kami ng Clark, Pampanga around 5AM. Madilim dilim pa. We arrived sa mismong venue ng 6AM or so dahil sa traffic on the way pa-loob, with all the parkings and all, you know. Normal lang naman. Refreshing lang ang venue kasi ang lawak. Ang sarap rin makakita ng mga tao. Unang reaction ko, "parang nakapaghilud ng maayos ang mga tao, mga mukhang mayayaman lahat.", second reaction, "ang daming gwapo", third reaction, "kaso leche may mga girlfriend na naka-shorts shorts. Paano ko lalabanan nyan", fourth reaction, "putang ina nyo, hindi nyo ko kayang sirain." 

Do I have to tell that there was this one guy who stood out from all the rest? Do I dare tell you that the urge to come near him and struck a conversation was so strong? Kaso kasama ko si Clark, yung pamangkin ko kaya hanggang titig lang ako. Sa terminal palang ng bus gusto ko na syang pakasalan. Hahaha charot. Ang rare kasi sa species nila na pupunta sila sa ganoong festival, alone. All alone. Nakakainit sa mata ng mga tulad kong single. Haha! Anyways, he was so into the air show, na para bang andoon sya philosophically. He was so rare, I hope chance will allow us to meet again. Philosophically, tang ina, saan nangaling yun? Ang ending, hindi nya napapansin yung pagpapacute ko sa kanya. Kasi philosophical sya. So move on nalang. Putang ina nya. Lol.























By lunch time, as planned, bumyahe na ulit kami pa-manila thinking na smooth ang magiging travel namin on the way back. By 2:30PM nasa Balintawak area na kami. By 2:35PM, nasa SM North na kami. Everything stands still nung nasa may Centris area na, mga isang oras na stand still putang ina. Akala ko pa naman isa ako sa mga mauuna sa kitaan with Erika, Rodelle, Bert, Jha sa SM Manila. By 3:30PM bumaba na ko ng bus para mag-mrt at lrt on the way there. Sa Cubao bababa sila Ate Carol. I later found out, after 12 hours sleep, na 8PM na sila nakarating ng bahay. Bullshit di ba, tang inang EDSA talaga. Ako naman, I arrived sa meeting place at around 5PM or so with an oily face at wala na sa hulog at babagsak na at lutang na lutang with multiple putang ina thoughts: "Tang ina, was it worth it? Was it worth na pumila kami ng pakahaba haba sa iisang portalet na literal na magtatransport sayo sa isang masalimuot na mundo ng kabahuan pagkapasok mo sa loob? Tang ina, eh naihihan ko yung shorts ko dahil sa pagiwas sa maduming bowl, did I dare breath? Did I dare look? Tang ina, kung one sided love nga kinaya ko, ito pa? Pero hindi mo alam kasi wala kang pakiramdam, para ka lang isa sa mga tissue na nakabalandra doon, walang feelings! Dagdag sa kadumihan ng mundo! Sarap mong i-flush tang ina mo. Anyways, was it worth na wala na nga akong budget, nasaan ang hustiya na kailangan kong bumili ng shorts at t-shirts kasi yuck kung hahayaan ko lang matuyo sya sa katawan ko, di ba? Was it worth it na ang saya saya saya ko pa rin kahit ganoon? It was worth it putang ina."  Habang ang mga kaibigan ko ang fresh fresh ng mga itsura haha below are the pictures to prove it lol 

What a "deadpool" kind of Saturday it was. Bagsak ng kalahating araw ng sunday katawan ko dahil sa pagod, which served the purpose, actually. Lol tang ina, happy thoughts lang pagdating ng Monday. Like any normal days. But who am I kidding, tang ina.












Wednesday, February 10, 2016

Bulalakaw shit.

Excerpt mula sa blog post na "SANA UMIBIG TAYO NA PARANG NOONG UNANG BESES TAYONG NAKIKITA NG BULALAKAW" ni Antoinette Jadaone

"Ganun pala ‘yun. Kapag nasa harap mo na ang shooting star, at sa unang pagkakataon ay bumabagsak siya mula sa langit na tinitingala mo, makakalimutan mo ang lahat. Makakalimutan mong pwede ka nga palang humiling, na sana mahalin ka rin niya, na sana hindi ka na masaktan, na sana makalimutan mo na siya, mawawala ka sa wisyo, at ang maiisip mo lang, sa loob ng isa, dalawa, tatlong segundo, putang ina, may shooting star na bumabagsak sa harap mo. Ang magagawa mo lang, magulat, mamangha. At sa hudyat na maalala mong makakahiling ka nga pala, wala na. Tapos na. Nakadaan na ang bulalakaw. Pero sa loob-loob mo, sa totoo lang, okay lang. Nakakita ka na ng shooting star, at iyon pa lang, sapat na."

Tuesday, February 9, 2016

A Short Pause.

I can't bring myself to write anything decent here at i-continue yung pakulo kong exploration. Pero I would, 'wag lang ngayon. May pinagdadaanan po kasi ako, ito na ha, ito na 'yong official statement ko sa mga nag-aabang ng next post ko (hahahaha feel na feel ko lang). Ang dami kong hiniling na mangyari sa three days kong pagmumokmok sa bahay, kasi long weekend, kasi Chinese New Year, kasi Lunar Eclipse, kasi wala pa rin akong love life, kasi mas madaling humiling ng humiling ng humiling na lang, kasi late na naman yung sahod, kasi hindi ko sure kung saan na papunta ang buhay pagkatapos mong yurakyurakan ang buong pagkatao, erp! OA na. Lol. Hindi na naman ako binayayaan ng kasipagan during that three days break, paikot-ikot lang ako, nagbabahay sa mga memories na kung anu-ano at sino-sino hanggang sa di ko namalayan, tinubuuan na pala ako ng wisdom tooth. Sa lahat ng tutubo di ba? Bakit ito pa, bakit ikaw pa, lovelife na lang sana, o dream job, o fulfillment, o kayamanan, o house and lot with kotse with husband waiting inside, o world peace, o katangkaran at kagandahan at kakinisan, o kalinawan ng mata, o kasipagan ng utak at katawan para makapagsulat ng isang magandang istorya, o ang courage na aminin na sa kanya na mahal mo sya, o courage na umibig ng iba, o perseverance, o patience, o will, o kung ano man, ang daming pwedeng "o" na nararapat mangyari, pero bakit wisdom tooth? Bakit? Ang sakit nya. Ang sakit sakit sakit nya. Hindi ko magawang hugutan ng kahit anung philosopical cosmic keme itong wisdom tooth na 'to kasi ang sakit sakit sakit nya na ewan na hindi ko maintindihan, hindi ako maka-concentrate, slow na nga akong nilalang eh, hindi pa nakontento, kinabukasan singaw naman ang tumubo. Grabe talaga, ang sakit, mas masakit pa sa one sided love, mas masakit pa sa mahal mo pero di ka mahal, mas masakit pa sa 24 ka na nga pero ganito ka pa rin, mas masakit pa sa lahat ng masakit na naranasan ko pero anyways, gaya ng lahat ng masakit, hurting or the notion or the feeling of being hurt is just an expression, easily pushed away, yung pagmamahal ko lang naman ang hindi ko mapush push away. Inaantay ko na ang araw na sana ito na, magising isang umaga na "yes! hindi ko na sya mahal!" pero for now, nanamnamin ko na muna ang dalang sakit ng wisdom tooth sa buhay ko. Lol

Sunday, February 7, 2016

Love in 5 seconds


Mga gagawin ko kapag pasok sa standard ang magiging boyfriend ko lol #sundayboredom credit to the gif owners.